EOSzine
‘Dé ontmoetingsplaats voor de enthousiaste EOS-fotograaf ‘ noemen ze bij Canon het digitale tijdschrift en website. De letters EOS staan voor de spiegelreflex-lijn van Canon. Op de site staan onder andere een grote verzameling besprekingen van camera’s en accessoires, een archief en digitale lessen in de ‘classroom’. Eens per maand brengt Canon een tijdschrift uit om alle nieuws te laten zien, acties aan te kondigen, tips en trucs te geven, en voorbeelden te tonen van wat anderen met hun EOS camera doen. Mijn portfolio staat in het nummer van 22 mei.

Portfolio
Omdat ik maar 10 foto’s mocht plaatsen én me moest beperken tot twee thema’s, werd ik gedwongen goed na te denken over wat ik wilde laten zien. Keuzes maken dus. Daarnaast had ik maar 200 woorden voor een toelichting op mijn werk, en ook dát dwingt je heel kritisch te zijn. Maar dat is niks nieuws, want daar streven we elke dag naar; zuinig met woorden, maar wel raak. Lees hier EOSzine 12 04.

Droogkoken
Het is  de essentie van het proces, de tekst terugbrengen naar het minimum en toch duidelijk  zijn. Dat was de opdracht. Omdat er zoveel te vertellen valt over het werk van Herstelling, was dat nog niet zo simpel. Toch hoop ik dat we geslaagd zijn. Wij maakten een tweeslag (Engels) en drieslag (Nederlands) die aansluit bij de vormgeving van de website. Download hier de Engelse en de Nederlandse pdf-versie.

Vormgever is Guus Slot. Zijn vrouw, Schotse van geboorte, was zo vriendelijk onze Engelse tekst te redigeren.

Duurzaam re-integreren op cultureel erfgoed
De Stichting Herstelling begeleidt mensen met een grote afstand tot de arbeidsmarkt naar een baan, een opleiding of een combinatie daarvan. Om werkervaring en werknemersvaardigheden op te doen, werken de deelnemers op de forten van de Stelling van Amsterdam. Zo zorgen zij er dus ook voor, dat een Unesco Werelderfgoed in goede staat aan volgende generaties wordt doorgegeven. Voor vrouwen en meisjes is er een gelijkwaardig traject in de Horeca, catering en facilitaire dienstverlening.

2011
Het was een jaar vol veranderingen voor de Stichting Herstelling. De medewerkers kregen nieuwe taakinhoud en nieuwe regelgeving te verwerken. Dat was een grote operatie en toch zijn ze in staat geweest de resultaten – het aantal mensen dat weer een productieve rol in de maatschappij speelt –  op peil te houden. Daarnaast vraagt het verslag aandacht voor de (potentiële) werkgevers, de Top600, School2Work en de inspanningen van Herstelling Internationaal in Suriname.

Download hier de pdf van het verslag.

Vormgever van het verslag is Max Beinema. Bekijk zijn website.

Ontwikkeling
De NVF, de Nederlandse Vereniging van Fotojournalisten, zocht naar iets bijzonders ter gelegenheid van haar 25-jarig jubileum. In 1955 moest de uitreiking van de Zilveren Camera daarom een internationaal tintje krijgen. Het werd de World Press Photo. In dat eerste jaar leverden 42 fotografen uit 11 landen 300 foto’s in. Nu zijn er meer dan 5200 deelnemers uit 124 landen die de jury hoofdpijn bezorgen met een inbreng van meer dan 10.000 beelden. Het criterium waaraan die moeten voldoen, is dat de foto genomen moet zijn door een fotojournalist in een professionele context. Heel soms wordt daarop een uitzondering gemaakt en krijgt een foto die niet aan het criterium voldoet een ‘special mention’. Voorbeeld daarvan is de foto van austronaut ‘Buzz’ Aldrin, lopend op de maan.

De winnaar van 2012
Winnaar van dit jaar is een foto van de Spaanse fotograaf Samuel Aranda. Een vrouw houdt troostend een familielid in haar armen in een als veldhospitaal gebruikte moskee. Plaats van handeling is Sanaa in Yemen op 15 oktober 2011. De context is de opstand tegen president Ali Adullah Saleh. Het beeld levert een krachtig contrast op tussen de volledige lichaamsbedekking van de vrouw en (voor zover we kunnen zien) naaktheid van de man. De foto staat volgens de jury voor het hele Midden Oosten en voor de actieve rol van vrouwen in dit conflict.

Er valt nog veel meer over te zeggen, maar ik nodig je uit om gewoon zelf te kijken. Er valt zoveel te zien!!!!

Dubbele ontkenningen zijn lastig. We gebruiken ze regelmatig verkeerd en zijn dan verbaasd als iemand niet begrijpt wat we bedoelen. En meestal is uit het zinsverband wel te halen wat de spreker bedoelt, ondanks de woorden die hij/zij gebruikt. “Dat ga ik nooit nie doen”, betekent in het spraakgebruik bijna nooit dat je het dus altijd zult doen.

Toch kan het aanleiding zijn voor onduidelijkheid als mensen, van wie we het niet verwachten, de fout in gaan. In zijn boek ‘Wij zijn ons brein’, waar ik al eerder over schreef, betrap ik hooggerespecteerd hersenonderzoeker Dick Swaab op een min-maal-min-is-plus-fout…. denk ik. In een verhaal over transseksualiteit schrijft hij, “Anderzijds moet men, voordat er behandeld wordt, natuurlijk wel met zekerheid uitsluiten dat de wens om van geslacht te veranderen geen onderdeel van een psychose is, ……………” De strekking van zijn verhaal is, denk ik, dat er geen sprake mag zijn (= uitsluiten) van een psychose. Er staat letterlijk, denk ik nogmaals, dat er geen sprake mag zijn van geen psychose. Dus wel?
De ‘behandeling’ waaraan Swaab refereert, bestaat uit het toedienen van hormonen en eventuele geslachtsveranderende operaties; niet echt een onderwerp waarover je nou misverstanden wilt laten ontstaan….auuuu.

Een stuk over het belang van een stimulerende omgeving voor de vroege hersenontwikkeling levert op bladzijde 52 het volgende op: “De taal en culturele omgeving bepalen niet alleen welke hersensystemen zich met taalverwerking bezighouden, maar ook hoe gezichtsexpressies geïnterpreteerd kunnen worden en hoe men beeld en zijn omgeving scant. Zo kunnen Japanners en mensen uit Nieuw-Guinea geen goed onderscheid maken tussen een gezicht dat angst en een gezicht dat verrassing uitdrukt, ….” Waarom dat zo is vertelt hij er overigens niet bij. Dat moeten we nog maar eens navragen.

Vooral voor beeldmakers voor een internationaal publiek is dit echter interessant. Je zult als rechtgeaarde Hollander maar een wereldwijde brochure voor een nieuw soort scheermesje illustreren met foto’s van mensen die versteld van wat dat mesje allemaal kan. Komen er uit de Aziatische werkmaatschappijen verontruste vragen waarom die mesjes blijkbaar zo gevaarlijk zijn. Het lijkt overdreven maar toch…. het loont de moeite ook op beeldgebied je culturele huiswerk te doen. De marketingliteratuur staat vol met missers die je kunt terugbrengen tot culturele onoplettendheid.

Jobbird.com, ‘de grootste vacaturebank van Nederland’, timmert aan de weg.  Jobbird is een initiatief van Jan-Peter Cruiming,  oprichter van NationaleVacaturebank.nl, dat hij in 2004 verkocht aan VNU Media. Die weet dus hoe je zo’n kunstje flikt. Die betrap je niet op een beginnersfout.

Jan-Peter is een grote advertentiecampagne gestart in zowel print als online media. Het beeld is in alle uitingen hetzelfde; een mooie, jonge, blanke vrouw zit op een ‘managersstoel’ met haar armen losjes achter haar hoofd en haar blote benen op een glazen bureau. Haar regelmatige trekken, volle mond, kastanjebruine haar en groene ogen zorgen voor een aantrekkelijk plaatje. Gekleed in een zwart, mouwloos topje en een zwart rokje met wit printje (nauwelijks zichtbaar), kijkt ze vol zelfvertrouwen, zelfs een beetje spottend (of uitdagend?), in de lens. Dat topje heeft een decolleté, net diep genoeg om spannend te zijn; net ondiep genoeg om niet regelrecht sexy of ordinair te zijn. De achtergrond – met grijze kunststof, een groen behangetje met het Jobbird-logo en één groene archiefmap op een houten tafel – suggereert een verzorgde kantoorsfeer. Ja…., nou…., en dan?

De tekst in het plaatje geeft geen aanwijzing over wat ze daar nou doet; over wat de boodschap is. Ook de tekst onder het beeld geeft geen uitsluitsel. Waarom zit ze er zo bij? Wie is ze? Wat is haar relatie tot Jobbird? Wat wil ze van mij als kijker, als potentiële werkgever of werknemer, als man of als vrouw?

Ja hèhè, inschrijven natuurlijk. Logisch toch? Jawel… maar dat haal ik niet uit het plaatje. Dat begrijp ik uit de tekst. En als je je dan hebt ingeschreven, als werkgever bijvoorbeeld? Krijg je dan zo’n vrouw als werknemer? Ik zal wel een ‘male chauvinist pig’ zijn, maar ze maakt niet meteen de indruk dat ze mijn winst positief gaat beïnvloeden. En ik ben gelukkig getrouwd, dus die andere associatie zet ik meteen uit mijn hoofd. Daarvoor moet ik toch niet bij Jobbird zijn, voor ‘lekkuru waive’? Toch,…mijnheer Cruiming?

Ik ben ontzettend benieuwd naar de briefing van Jobbird en de motivatie van het reclamebureau om de campagne dit beeld mee te geven. Want Jan-Peter Cruiming is geen beginneling. Die heeft een weloverwogen keuze gemaakt. Dus wat bedoelt hij hiermee? Wie helpt me?

Mijn bedoeling is regelmatig blogs te maken over de zaken die me interesseren, fascineren en soms misschien zelfs obsederen. Vanaf morgen voeg ik aan de taalblogs een beeldblog toe, voorlopig. Voor fotografie kom ik binnenkort met een speciale website, die gelinkt wordt aan de fototab op deze site.

Voor mij is het jaar in ieder geval mooi begonnen.

Voor de goede orde, Van Dale geeft de volgende betekenissen:

1. een gezegde is een “vaste, idiomatische verbinding van woorden, met figuurlijke betekenis….” (een vrolijke Frans)
2. een spreekwoord is een “uitspraak met een algemene levenswijsheid of morele implicatie, waarvan de vorm vrijwel onveranderlijk is.” (oost, west, thuis best)